صدای انسانی

صدای انسانی قطعه ای برای سُوبرانو و ارکستر که بر جدایی رابطه از طریق تلفن متمرکز است. نمایشی از گفت‌وگویی بین زنی جوان و معشوقش که او را ترک کرده است. در آپارتمانی در پاریس دهه سی زن برای در رفتن به درنوازد است؛ تلفن به صدا در می‌آید و از آن پس او می‌نالد، می‌خواند، می‌ایستد، زانو می‌زند، راه می‌رود، سیم تلفن را می‌کشد و تا پایان به ناامیدی به زندگی خود پایان می‌دهد. ژان کوکتو نوشته است که تلفن گاه از revolver خطرناک‌تر است و کابل درهم تنیده‌اش ما را از توانمان تهی می‌کند در حالی که چیز دیگری در عوض نمی‌دهد.