برای دستیابی به دانش، مرد و زن باید آمادگی کنار گذاشتن بی‌گناهی خود را داشته باشند، این دیدگاهی شاعرانه و فلسفی دربارهٔ موضوع بهشتِ از دست رفته است. حدود پنجاه نفر تصاویرِ سیاره را نشان می‌دهند و تلاطم‌های جهان و تزلزل‌ها را روایت می‌کنند. در تلاش برای ارتباط با نامرئی، فریاد می‌زنند، می‌خوانند، پیام‌ها را می‌دهند؛ هر کدام به روشِ خود و در وضعیتِ تنهاییِ خویش. اینها مانند پژواک‌های متعدد هستند که موج‌ها در آب یا ستارگان آسمان را به نظر می‌رسانند. پشت این تصاویر و صداهایی که توسط جامعهٔ امروزی ساکت شده‌اند، لِهمن به جستجوی صداها می‌پردازد و می‌گوید اگر به نامرئی نگاه کنیم شاید واژه‌ها را بشنویم. او از ما می‌خواهد فراتر از ظاهرِ زندگیِ اجتماعی بنگریم و با پلیفونی زندگی که در اطرافمان است هم‌صدا شویم.