تحیا یا دیدو!

این فیلم که به طور اصلی توسط شهر الجزیره برای ترویج گردشگری سفارش داده شده است، ترکیبی از مستند و داستان است که پرتره‌ای شاعرانه، تند و شگفت‌انگیز از شهر زادگاه کارگردان، محمد زینت، ایجاد می‌کند. دوربین به طور آزادانه در بندر، بازار، خیابان‌ها و کافه‌ها حرکت می‌کند و مردم روزمره را به تصویر می‌کشد، که برخی از آن‌ها به اندازه‌ای تکرار می‌شوند که به نظر می‌رسد شخصیت‌های اصلی هستند. داستان اصلی به بازدید آرام یک زوج توریست فرانسوی از شهر می‌پردازد، مردی که قبلاً در طول جنگ الجزایر در ارتش خدمت کرده است. در حین قدم زدن، نظرات او پیش‌داوری‌های نژادپرستانه و استعماری او را فاش می‌کند، در حالی که همسرش کلیشه‌های احمقانه را تکرار می‌کند. سرگردانی بی‌سرعت آن‌ها زمانی قطع می‌شود که او با مردی نابینا مواجه می‌شود و متوجه می‌شود که در طول خدمتش در ارتش او را شکنجه کرده است. فیلم با صحنه‌های پرانرژی که شاعر نامی مومو اشعاری را به عنوان مرثیه‌ای برای الجزیره می‌خواند، پر شده است.