یازده فیلمساز جوان در این پروژه غیر متعارف با هم همکاری کردند. غیر متعارف بودن فقط به خاطر مشخصات فنی نیست، بلکه به خاطر ساختار روایی آن است. چندین صحنه وجود دارد که تنها شهر در میان آن‌ها مشترک است و بیشتر به صورت حضور مفهومی آن به جای جغرافیای دقیق. هیچ کدام از آن صحنه‌ها حاوی «داستان» واحدی نیستند: هر یک بخشی از وضعیتی بزرگ‌تر است که مخاطب نمی‌تواند آن را ببیند، گویی آغاز و پایان هر «داستان» باید توسط تماشاگر پر شود.