سرباز احمد

احمت از سیزده سالگی به بعد دیگر گریه نکرده است. به خاطر نیاز برای مواجهه با احساساتش، جانباز سعی می‌کند دروس بازیگری بیاموزد. تمایل برای ترکیب زندگی روزمره با شور و شوق روزافزون بازیگری، تهدید به ناکامی در پیش‌داوری‌های اطرافیان دارد—در محیط آشنا با ساختارهای سنگین و همچنین در جهان ظاهراً آزاد که به سویش گشوده شده است.