«قبل از جنگ دوستان زیادی داشتم؛ بسیاری از آنها اکنون مردهاند»، یکی از راویان با نگاه به عکس همکلاسیهایش میگوید. «زندگی بینقصی داشتیم، اما هرگز راضی نبودیم»، او بهطور خلاصه اضافه میکند. دبیرستان موستار آنها را متحد کرده بود، جنگ استقلال آنها را از هم جدا کرد. این موزاییک از خاطرات اوایل دهه ۱۹۹۰ از کارتپستالهای معاصر و نماهای ساکت از مکانهایی که روزی جنگ در آنها جریان داشت تشکیل شده است. آرامش کنونی این مکانها در تضاد با نقلقولهای احساسی از نامههای دانشآموزان کروات است. آنها فرار خود از مرز، تجربیاتشان در اردوگاههای پناهندگان و نفرت پایدارشان از دشمنانی که خانه و جوانیشان را غارت کردند را توصیف میکنند.