دو شاعر اندونزیایی در پارک تاینان ملاقات می‌کنند و از تجربیات روزانه برای خلق شعر استفاده می‌کنند. الهام‌گرفته از دیدارها و احساسات، آثارشان از طریق سرودخوانی شبانه، تخیل و عمل شکل می‌گیرد. تامان-تامان (پارک) سفری را به تصویر می‌کشد که شبیه به یک افسانه باستانی است، با داستان‌های ناگفته‌ای که در شب بی‌پایان پنهان شده‌اند. داستان‌سرایان به بخش‌های جدایی‌ناپذیر روایت‌ها تبدیل می‌شوند.