خانه ای بزرگ و مدرن تنها دو ساکن دارد: زوج سالخورده، دهقانان فروتن. آنان گم شده به نظر می رسند و به چنین فضایی عادت زیادی ندارند. منتظر کسی هستند. اشیاء و صداهای خانه به ما می گویند که «کسی» منظور پسر، داماد و نوه ای است که در فرانسه زندگی می کنند... برای همه آنها تخم مرغ عید با رنگ های اسلامی تزئین می شود، پادری برای نوه بافته می شود، انتظار می کشند. آیا منتظران خواهند آمد...؟ انتظار ابدی و متافیزیکال.